بسم الله الرحمن الرحیم قال رسول الله صلی الله علیه وآله: مَوتُ العالِمِ مُصيبَةٌ لا تُجبَرُ و ثُلمَةٌ لا تُسَدُّ، و هُوَ نَجمٌ طـمِسَ، و مَوتُ قَبيلَةٍ أيسَرُ مِن مَوتِ عالِمٍ.
در آستانه ایام حزن انگیز شهادت کریمه اهل بیت، فاطمه معصومه سلام الله علیها، دنیای علم و فقاهت با فقدانی بزرگ و جانسوز روبهرو شد. ارتحال مرجع عالیقدر و فقید ربانی حضرت آیت الله العظمی حاج سید موسی شبیری زنجانی طاب ثراه نه تنها یک جای خالی در سلسله مرجعیت، بلکه شکافی در ستونهای فقاهت و مجاهدت علمی شیعه بوجود آورد.
آن بزرگوار که سالیان متمادی عمر خویش را در محراب تحقیق، تعلیم و تعلم قرآن و معارف اصیل اهل بیت علیهم السلام سپری نمود. نماد مجاهدت و ممارست در علم و دقت در تحقیق و پژوهشهای عمیق فقهی، اصولی، روائی و رجالی بود. ایشان با تکیه بر زهد، سادهزیستی و پرهیز از تعلقات دنیوی، همواره الگوی فقیهی بود که بین علم و عمل پیوند برقرار کرده و با سعهصدر، عده کثیری از تشنگان علوم اهل بیت علیهم السلام را سیراب و مجاهدین علمی را تربیت کرد.
او که سالیان متمادی در حرم کریمهٔ اهل بیت به اقامه نماز جماعت مشغول بود و به حوائج مومنین رسیدگی میکرد اکنون در پناه آن بانوی پاک به بقاء حق شتافته است.
اینجانب که به توفیق الهی سالیانی چند از عمر را در سایهٔ فیض و استفاده از مکتب فقهی ایشان سپری کردم، این ضایعه مولمه و خسارت عظیم را به ساحت قدسی حضرت حضرت ولیعصر ارواحنا فداه، مراجع بزرگوار تقلید، رهبر معظم انقلاب، حوزههای علمیه، شاگردان، دوستاداران، مقلدان، خاندان معزّی، بویژه فرزندان مکرم ایشان تسلیت عرض نموده و برای آن فقیه فقید سعید از خدای تعالی رفعت مقام و حشر با اولیاءالهی خواستارم.
حسینی همدانی نماینده ولی فقیه در استان البرز و امام جمعه کرج
۳۰ شهریورماه ۱۴۰۵
