بسم الله الرحمن الرحیم قال رسول الله صلی الله علیه وآله: مَوتُ العالِمِ مُصيبَةٌ لا تُجبَرُ و ثُلمَةٌ لا تُسَدُّ، و هُوَ نَجمٌ طـمِسَ، و مَوتُ قَبيلَةٍ أيسَرُ مِن مَوتِ عالِمٍ.
در آستانه ایام حزن انگیز شهادت کریمه اهل بیت، فاطمه معصومه سلام الله علیها، دنیای علم و فقاهت با فقدانی بزرگ و جان‌سوز روبه‌رو شد. ارتحال مرجع عالیقدر و فقید ربانی حضرت آیت الله العظمی حاج سید موسی شبیری زنجانی طاب ثراه نه تنها یک جای خالی در سلسله مرجعیت، بلکه شکافی در ستون‌های فقاهت و مجاهدت علمی شیعه بوجود آورد.
آن بزرگوار که سالیان متمادی عمر خویش را در محراب تحقیق، تعلیم و تعلم قرآن و معارف اصیل اهل بیت علیهم السلام سپری نمود. نماد مجاهدت و ممارست در علم و دقت در تحقیق و پژوهش‌های عمیق فقهی، اصولی، روائی و رجالی بود. ایشان با تکیه بر زهد، ساده‌زیستی و پرهیز از تعلقات دنیوی، همواره الگوی فقیهی بود که بین علم و عمل پیوند برقرار کرده و با سعه‌صدر، عده کثیری از تشنگان علوم اهل بیت علیهم السلام را سیراب و مجاهدین علمی را تربیت کرد.
او که سالیان متمادی در حرم کریمهٔ اهل بیت به اقامه نماز جماعت مشغول بود و به حوائج مومنین رسیدگی می‌کرد اکنون در پناه آن بانوی پاک به بقاء حق شتافته است.
اینجانب که به توفیق الهی سالیانی چند از عمر را در سایهٔ فیض و استفاده از مکتب فقهی ایشان سپری کردم، این ضایعه مولمه و خسارت عظیم را به ساحت قدسی حضرت ولی‌عصر ارواحنا فداه، مراجع بزرگوار تقلید، رهبر معظم انقلاب، حوزه‌های علمیه، شاگردان، دوستاداران، مقلدان، خاندان معزّی، بویژه فرزندان مکرم ایشان تسلیت عرض نموده و برای آن فقیه فقید سعید از خدای تعالی رفعت مقام و حشر با اولیاء‌الهی خواستارم.
حسینی همدانی نماینده ولی فقیه در استان البرز و امام جمعه کرج
۳۰ شهریورماه ۱۴۰۵
